កាផា (ន) ៖ ប្រភេទនៃសម្ភារៈប្រើប្រាស់ម្យ៉ាងមានរាងស្រដៀងនឹងជាល តែមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងនិងមានខ្សែសម្រាប់ស្ពាយពីក្រោយខ្នងដែលជនជាតិដើមភាគតិចនិយមប្រើ (នៅខេត្តរតនគិរីគេហៅថា កាផា ចំណែកឯនៅខេត្តមណ្ឌលគិរីគេហៅថា ថាសាស់ ឬឆាស់)។
ការអំបោះ (កិ) ៖ មូរសរសៃអំបោះ។
កុកសាប់ (ន) ៖ ប្រភេទ ឈ្មោះកុកម្យ៉ាង។
ក្សិណ (ន) ៖ ពេល ស្របក់ រំពេច។
ក្សេម (គុ) ៖ សុខសប្បាយ។
កន្តឹប (ន) ៖ ឈ្មោះមួកមួយយ៉ាង ដែលមនុស្សកាន់សាសនាមហាម៉ាត់ពាក់។
កន្តើយ (កិ.វិ ឬគុ) ៖ ព្រងើយ មិនយកចិត្តទុកដាក់។
កន្ទ្រល (គុ) ៖ រល ននលមិនសមរម្យ។
កម្ចី (គុ ឬន) ៖ អ្វីដែលនៅខ្ចី ការឲ្យខ្ចី។
កម្រាល (ន) ៖ របស់សម្រាប់ក្រាល។ ឧ.កម្រាលព្រំ។
កសិកម្ម (ន) ៖ ការធ្វើស្រែ ចម្ការ ចិញ្ចឹមសត្វ។
កសិករ (ន) ៖ អ្នកធ្វើស្រែ ចម្ការ។
កាកគតិ (ន) ៖ ឈ្មោះបទកាព្យពាក្យ ៤ (បទដំណើរក្អែកលោត)។
កាយា (ន) ៖ រូប ខ្លួន។
ការសូត្រ (កិ) ៖ មូរសរសៃសូត្រ សរសៃអំបោះជាដើមដោយខ្នារ។
កុដិ (ន) ៖ ខ្ទម ផ្ទះ ឬលំនៅរបស់អ្នកបួស។
កុសល (ន) ៖ ដែលកម្ចាត់បង់នូវអំពើអាក្រក់។
កេរ (ន) ៖ ដំដែល ជាសម្បត្តិរបស់ដូនតា។
កេរិ៍្ត (ន) ៖ សេចក្ដីសរសើរ ការល្បី ការល្បីលេចឮ ខ្ទរខ្ទារ។
ក្តារងឿ (ន) ៖ ក្តារក្រាស់បន្ទះធំៗពីរ ឬបីសន្លឹកតម្រៀបភ្ជិតគ្នាលើជើងម៉ាទម្រ។
ក្រហេងក្រហូង (ន) ៖ ក្រហូងតូច ធំ ខ្ពស់ ទាប។
ក្រឳឈូក (ន) ៖ ខ្នែងដែលបែកចេញពីមើមឈូក។
ក្ស័យ (ន) ៖ សេចក្ដីស្លាប់ ការបាត់បង់ សេចក្ដីវិនាស។
កតញ្ញូ (ន) ៖ ការដឹងគុណ សេចក្ដីដឹងឧបការគុណដែលអ្នកឯទៀតបានធ្វើដល់ខ្លូនអ្នក ដែលមិនភ្លេចគុណ មិនរមិលគុណ។
កន្ទប (ន) ៖ សំពត់ចាស់ៗប្រើសម្រាប់ជូតសម្អាត។
កសិដ្ឋាន (ន) ៖ កន្លែងធ្វើកសិកម្ម។ ឧទាហរណ៍៖ កសិដ្ឋានចិញ្ចឹមសត្វ កសិដ្ឋានពិសោធពូជស្រូវ ដំណាំ។
កន្ត្រាក់ (កិ) ៖ ទាញកញ្ឆក់ដោយប្រញាប់ ទាញកញ្ឆក់យ៉ាងខ្លាំង។
កម្រៃ (គុ) ៖ ដែលចំណេញ ថវិកាចំណេញ។
ការដ្ឋាន (ន) ៖ កន្លែងធ្វើការងារ ទីធ្វើការងារ។
កេរមរតក (ន) ៖ ទ្រព្យដ៏ប្រសើរដែលបានបន្សល់ទុកមកតាំងពីដូនតា។
កោយ (ន) ៖ មេអង្គញ់។
ក្រុកប្រឹក្សាកុមារ (ន) ៖ កុមាមួយក្រុមដែលគេបង្កើតឡើង សម្រាប់ពិគ្រោះផ្សេងៗ។
កញ្រឺ្ចប {កញ់ ច្រឺប} (គុ) ៖ ដែលបះឡើងខ្នឺបទៅលើ។
កន្ត្រោង {កន់ ត្រោង} (កិ) ៖ លោតខាំ លោតចាប់។
ការ (កិ) ៖ មូរសរសៃសូត្រ សរសៃអំបោះជាដើមដោយខ្នារ ការសូត្រ។
ការណ៍ {កា} (ន) ៖ ហេតុ ដំណើរ រាយការណ៍។
ការអភិរក្ស {កា អៈ ភិ រាក់} (ន) ៖ ការរក្សាដោយប្រយ័ត្ន។
ការអភិវឌ្ឍ {កា អៈ ភិ វ័ត} (ន) ការលូតលាស់ចម្រើន ការចម្រើនក្រៃលែង។
កិច្ចកល {កិច កល់} (ន) ៖ ពុតត្បុត ល្បិច ឧបាយកលយ៉ាងល្អិត។
កេរដំណែល {កេ-} (ន) ៖ អ្វីៗជារបស់រក្សាទុកមកពីដូនតា បុព្វបុរស។ ស្រែនេះ ជាកេរដំណែលរបស់ជីតាខ្ញុំ ប្រាសាទអង្គរវត្ត ជាកេរដំណែលរបស់ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរ។
ក្លើ (ន) ៖ មិត្តជិតស្និទ្ធ រួមសុខទុក្ខជាមួយគ្នា កាលណាធ្វើក្លើគេអាចហៅគ្នា អាមឹងបាន។
ក្លែង (កិ) ៖ ធ្វើឲ្យប្លែកចាករូបរាងដើមទៅជារូបរាងថ្មី ដើម្បីកុំឲ្យគេស្គាល់។
ក្ស័យ {ក្សៃ} (ន) ៖ សេចក្ដីបាត់បង់ សេចក្ដីវិនាស ការអស់ទៅ។ ក្ស័យជីវិត ក្ស័យធន។
ក្សេមក្សាន្ត {ក្សេម ក្សាន} (គុ) ៖ ដែលមានសេចក្ដីសុខ។
កន្ទ្រើង {កន់ ទ្រើង} (គុ) ៖ សំពោងមិនរាបទាប។ ឧ. សក់កន្រ្ទើង។
កម្មសិទ្ធិ {កាំ មៈ សិត} (ន) ៖ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវសម្រេចមកលើខ្លួន។
កម្សាន្ត {កំ សាន} (ន) ៖ សម្រាកចិត្ត លំហើយចិត្ត។
កវី {កៈ វ៉ី} (ន) ៖ អ្នកតែងកំណាព្យ។
កល្យាណមិត្ត {កល់ យ៉ាន ណៈ មិត} (ន) ៖ មិត្តល្អ មិត្តត្រឹមត្រូវដែលបុគ្គលគួរសេពគប់ គួររាប់រកជាគ្នា។
កាន់វស្សា {កាន់ វ័ស សា} (ន) ៖ នៅរក្សាអរុណក្នុងរដូវភ្លៀង ក្នុងទីមានកំណត់របស់អ្នកបួស ខាងពុទ្ធសាសនា។
កាលៈទេសៈ (ន) ៖ សម័យកាលរបស់ស្រុកទេស។
កេរ {កេ} (ន) ៖ ដំណែល ជាសម្បត្តិរបស់ដូនតា ឬមាតាបិតាជាដើម។
កេណ្ឌ {កែន} (កិ) ៖ ប្រមូលហៅរកដោយអាជ្ញា។ ឧ. កេណ្ឌពល។
កេរមរតក {កេ មៈ រៈ ដក់} (ន) ៖ ទ្រព្យដំណែលរបស់អ្នកដែលបានស្លាប់ទៅហើយ។
ក្រោធ {ក្រោត} (កិ) ៖ ខឹង។
កញ្ចាំង {កញ់ ចាំង} (ន) ៖ ឈ្មោះក្បាច់រចនាមានទំនងផ្សេងៗដែលហៅថា ក្បាច់កញ្ចាំង ច្រើនធ្វើពីស្ពាន់ក្រាប។
កតញ្ញូ {កៈ ត័ញ ញូ} (ន) ៖ អ្នកដឹងគុណ អ្នកដែលមិនរមិលគុណគេ។
កត្តា {ក័ត តា} (ន) ៖ អ្នកធ្វើ អ្នកផ្ដើមធ្វើ។
កន្ទោង {កន់ ទោង} (ន) ៖ ភាជន៍ធ្វើដោយស្លឹកសម្រាប់ដាក់ ភោជនាហារ ដាក់ស្លាបារីបាន។
កាមគុណ (ន) ៖ ដំណើរចម្រើននៃសេចក្ដីប្រាថ្នានូវអារម្មណ៍ទាំង៥គឺ រូប សំឡេង ក្លិន រស សម្ផស្ស។
ការណ៍ {កា} (ន) ៖ ហេតុ ដំណើរ។ ឧ. សេចក្ដីរាយការណ៍។
កិច្ចការ {កិច កា} (ន) ៖ ការដែលត្រូវធ្វើ ការរវល់។
កិត្តិយស {កិត តិ យស់} (ន) ៖ យសសក្តិដែលល្បីទូទៅ កេរិ៍្តឈ្មោះដ៏រុងរឿង។
កិលេស (ន) ៖ សេចក្ដីសៅហ្មងចិត្ត។
កុដុម្ពិកៈ {កុ ដុំ ពីពិ កៈ} (គុ) ៖ អ្នកមានសម្បត្តិដោយផលប្រយោជន៍កើតអំពីស្រែ ចម្ការ ដំណាំ។
កុសល {កុ សល់} (ន) ៖ កម្មដែលកម្ចាត់បង់នូវអំពើអាក្រក់។ (គុ) ដែលល្អប្រពៃ ដែលជាបុណ្យ។
កុហក {កុ ហក់} (គុ) ៖ ដែលបំភាន់ជំនឿគេ។
កេរិ៍្ត {កេ} (ន) ៖ សេចក្ដីសរសើរ ការល្បី។ ឧ. កេរិ៍្តឈ្មោះ។
ក្ដីក្ដាំ (ន) ៖ វិវាទធម្មតា។
ក្បួន (ន) ៖ របស់ដែលចងជាដុំឲ្យអណ្ដែតទឹក។ ឧ. ក្បួនឫស្សី។
ក្រឹតក្រម (ន) ៖ លំដាប់នៃកិច្ច។
ក្រុមហ៊ុន (ន) ៖ ការដាក់ដើមទុនចូលគ្នាដើម្បីរកស៊ី។
ក្សាន្ត {ក្សាន} (គុ) ៖ ដែលស្ងប់ស្ងាត់ចាកក្ដីទុក្ខ។
ក្សេមក្សាន្ត (គុ) ៖ ដែលមានសេចក្ដីសុខសាន្ត។
កញ្ញា {កាញ់ ញ៉ា} (ន.បា) ៖ ស្រីក្រមុំ ស្រីជំទង់។
កតញ្ញូតាធម៌ {កៈតាញ់ញូតាធ័រ} (ន.បា) ៖ សេចក្ដីដឹងឧបការគុណដែលអ្នកដទៃបានធ្វើដល់ខ្លួន។
កថា {កៈថា} (ន.បាសំ) ៖ ពាក្យសម្ដី ពំនោល ការសម្ដែង។
កថាខណ្ឌ {កៈថា ខាន់} (ន.បាសំ) ៖ សង្កាត់ ផ្នែក ប៉ែកនៃកថា។
កប្ប {កាប់} (ន.បា) ៖ កាលដែលតាំងនៅយូរអង្វែង។
កម្មសិទ្ធិ {កាំ មៈសិត} (ន.បា) ៖ វត្ថុដែលសម្រេចតាមអំណាចច្បាប់ថារបស់ខ្លួនដាច់ស្រេចហើយ។
កល {កល់} (ន.សំ) ៖ ឧបាយយ៉ាងល្អិត ល្បិច។
កល្យាណមិត្ត {កល់ យ៉ាន មិត} (ន.បា) ៖ មិត្តល្អ មិត្តត្រឹមត្រូវ។
កសិកម្ម (ន.បា) ៖ ការភ្ជួររាស់ ការងារធ្វើស្រែចម្ការ។
កសិករ (ន.បា) ៖ អ្នកធ្វើកសិកម្ម អ្នកធ្វើស្រែ។
កសិដ្ឋាន (ន.បា) ៖ កន្លែងធ្វើកសិកម្ម កន្លែងធ្វើស្រែ។
កាតព្វកិច្ច {កា តាប់ ពៈ កិច} (ន.បា) ៖ កិច្ចដែលគួរធ្វើ ការងារដែលត្រូវតែធ្វើ។
កាយវិញ្ញាណ {កាយ វិញ ញាន} (ន.បា) ៖ សេចក្ដីដឹងច្បាស់នូវអារម្មណ៍។
កាលបរិច្ឆេទ {កាល ប រ៉ិចឆែត} (ន.បាសំ) ៖ ពេលកំណត់។
កិត្តិយស {កិតតិ យស់} (ន.បា) ៖ យសសក្តិដែលល្បីទូទៅ កេរិ៍្តឈ្មោះដ៏រុងរឿង។
កិត្តិសព្ទ {កិតតិ សាប់} (ន.បាសំ) ៖ សូរសរសើរ។
កិន្យានុភាព {កិត ត្យា នុ ភាប} (ន.បា) ៖ អានុភាពនៃកេរិ៍្តឈ្មោះ។
កូលេស (ន.ពាក្យបារាំង) ៖ អនុវិទ្យល័យ។
កេណ្ឌ {កែន} (កិ) ៖ ប្រមូលហៅដោយអាជ្ញា។
កេតនភណ្ឌ {កេ តៈ នៈ ភាន់} (ន.បា) ៖ របស់ដែលទុកដូចជាទង់សម្រាប់ជាតិ ឬសម្រាប់ប្រទេស វត្ថុដ៏ឧត្ដុងឧត្តម។
កេរ (ន) ៖ សម្បត្តិរបស់ដូនតា ឬមាតាបិតាជាដើម។
កេសរផ្កា {កែ ស ផ្កា} (ន.បាសំ) ៖ លំអងផ្កា។
កំណែន (ន) ការកេណ្ឌ។
កំសាន្ត (កិ) ៖ សម្រាក់ចិត្ត លំហើយចិត្ត។
ខ
ខម (កិ) ៖ បើកភ្នែក បើកមាត់ លៀនអណ្ដាត សម្ដែងអាការគួរឲ្យខ្លាច។ (ន) ៖ ខ្មែរក្នុងសម័យបុរាណព្រេងនាយ។ (ន) ៖ ឈ្មោះអក្សរខ្មែរមួយបែប គឺអក្សរធំកាច់ជ្រុង(អក្សរខម)។
ខ្ញុង (ន) ៖ ឈ្មោះសត្វល្អិមួយប្រភេទស្រដៀងនឹងដំពោង កញ្ចែ។
ខ្ជាប់ខ្ជួន (គុ.កិវិ) ៖ ខ្ជាប់ណាស់ មាំមួនណាស់។
ខ្ជីខ្ជា (កិវិ) ៖ គឺធ្វើការ ឬនិយាយមិនម៉ត់ចត់។
ខ្ញៀវខ្ញារ (កិវិ) ៖ ដែលទ្រហឹងអឺងកង ដោយសូរសម្រែកនៃសត្វបក្សី។
គ
គិរី (ន) ៖ ភ្នំ។
គែន (ន) ៖ ឧបករណ៍ភ្លេងសម្រាប់ផ្លុំរបស់ជនជាតិដើមភាគតិច។
គឃៀរ (គុ.កិវិ) ៖ ដែលបែកញើសហៀរហូរសស្រាក់។
គោរព (ន) ៖ សេចក្ដីឱនលំទោន ដំណើរប្រតិបត្តិតាម សេចក្ដីកោតក្រែង។
គោម (ន) ៖ ឈ្មោះចានម្យ៉ាងរាងក្រឡូម ធំជាងចានសម្ល។ (ន) ៖ ប្រទីបមានឡត មានប្រឆេះ មានលំផូង មានច្រើនបែប ច្រើនយ៉ាង មានសណ្ឋានផ្សេងគ្នា សម្រាប់ប្រើកាន់លើកដាក់បាន។ ឧ. គោមពណ៌ដុតបំភ្លឺពេលចូលឆ្នាំ។
ឃ
ឃោរឃៅ (គុ) ៖ ខ្លាំងក្រៃ ពន្លឹកគួរឲ្យខ្លាច។
ឃ្នើស (គុ) ៖ ដែលទើស ទាក់ ទាស់។
ឃោរឃៅ (គុ) ៖ កាចខ្លាំងឥតមានមេត្តាប្រណី។
ង
ងឿ (ន) ៖ ក្ដារក្រាស់បន្ទះធំៗពីរ ឬបីសន្លឹកតម្រៀបភ្ជិតគ្នាលើជើងម៉ាទ្រក្តារងឿ។
ងងឹត (គុ) ៖ ទីទៃពីភ្លឺ ដែលឥតមានពន្លឺ។ ឧ. យប់ងងឹត ខែងងឹត ងងឹតភ្នែក។
ច
ចារ (កិ) ៖ ធ្វើរបងទាបដោយដោតចម្រឹងឲ្យជាចារឹក ចារចំណារ។ (កិ) ៖ សរសេរដោយដែកចារ។ ឧ.ចារសាស្ត្រា។ (ន) ៖ ឈ្មោះឈើម្យ៉ាងមានផ្កាសម្បុរក្រហម ក្លិនឆ្អាប ដើមចារ ផ្កាចារ។
ច្បាប់ (ន) ៖ សេចក្ដីបញ្ញត្តិ វិន័យ ក្រឹត្យក្រម ក្បួនប្រដៅមនុស្សឲ្យប្រព្រឹត្តល្អ។
ច្បាប់ក្រម (ន) ៖ ឈ្មោះសាស្ត្រាសុភាសិតសម្រាយពាក្យ។
ច្យុត (កិ) ៖ ឃ្លាត របូត ស្លាប់(ច្រើននិយាយជាមួយទេវតាអស់ជីវិត)។
ចង្រៃ (ន) ៖ ឧបទ្រព ដែលបណ្ដាលឲ្យមានទុក្ខ មានកង្វល់។
ចន្ទ្រា (ន) ៖ លោខែ ព្រះចន្ទ។
ចរាចរណ៍ (ន) ៖ ការធ្វើដំណើរទៅមក។
ចាក់ត្លុក (កិ) ៖ លោតក្រមាច់ក្រមើម។
ចេចចាច (ន) ៖ សូរភាសាបក្សី មានគ្រលេងគ្រលោងជាដើម។
ចេតិយ (ន) ៖ ទីដែលគេគោរពបូជា។
ចែកឋាន (កិ) ៖ ស្លាប់។
ចៅហ្វាយ (ន) ៖ អ្នកដែលជាម្ចាស់លើគេ។
ច្រែះ (ន) ៖ ស្នឹមលោហជាតិមានដែកជាដើម។
ច្បារ (ន) ៖ សួនដំណាំ ទីដីដែលដាំបន្លែ។
ឆ
ឆ្មាបា (ន) ៖ សត្វព្រៃមានស្បែកជាស្លាបមួយប្រភេទ សម្រែកស្រដៀងនឹងឆ្មា។
ឆត្រ (ន) ៖ ប្រដាប់មានដងឆ្អឹង គន្លឺះ ពាសសំពត់ សម្រាប់បើកកាន់បាំងកម្ដៅថ្ងៃ បាំងភ្លៀង។
ឆ្គាំឆ្គង (គុ) ៖ មិនសមរម្យ មោះមៃបន្តិចបន្ទួច។
ឆៃយ៉ុំា (ន) ៖ ឈ្មោះភ្លេងមួយបែបគេច្រើនលេងកម្សាន្តក្នុងពិធីបុណ្យកឋិន ឬបុណ្យផ្កា។
ជ
ជម (កិ) ៖ ធ្វើឲ្យមានរាងជ្រលម ព្រួមឲ្យមានរាងដូចត្រយូងចេក។ ឧ. យកស្លឹកត្នោតមកជមជាកន្ទោង។
ជួត (កិ) ៖ រុំក្បាលដោយឈ្នួត។
ជំនាញ (គុ) ៖ ដែលចេះស្ទាត់ប្រាកដ។
ជ្វាលា (ន) ៖ អណ្ដាតភ្លើង សេចក្ដីរុងរឿង ពន្លឺដែលភ្លឺព្រោងព្រាត។
ជង្រុក (ន) ៖ កន្លែងដាក់ស្រូវ ក្រង់ស្រូវ។
ជានិច្ច (គុ) ៖ ទៀង ពិត មែន រឿយៗមិនដែលដាច់។
ជំនោរ (ន) ៖ ទឹកដែលជោរ ឈ្មោះនាំទឹកឲ្យជោរ។
ឈ
ឈ្មុស (ន) ៖ សត្វជើងបួន ពពួកសំពោចមានក្លិនទឹកកាមប្រហើរកាយសម្រាប់ឲ្យផ្សំធ្វើទឹកអប់។ (កិ) ៖ ឈ្មុសគាស់ដីដោយចុងច្រមុះ។ ឧ.ជ្រូកឈ្មុសដី។
ឈើទាល (ន) ៖ ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទមានជ័រសម្រាប់ធ្វើចន្លុះ ឬលាប បិទ ពរទូកជាដើម ឯខ្លឹមសម្រាប់ជាគ្រឿងសម្ភារៈផ្សេងៗ ជាឈើមានប្រយោជន៍។
ញ
ញោះ (កិ) ៖ សំពងដោយពាក្យសម្ដី។ ឧ. ខ្ញុំញោះមួយម៉ាត់ទៅគាត់ច្រឡោតតូង។
ញ័រ (កិ) ៖ គម្រើកទទាក់ កម្រើករន្ថាន់។
ញាតិ (ន) ៖ អ្នកដែលរួមខ្សែលោហិតនឹងគ្នាខាងមាតា ឬខាងបិតា។
ញ៉េះញ៉ោះ (កិ.កិវិ) ៖ រឡេះរឡោះ ដោយលេង ឬដោយប្រឡេង។
ដ
ដំបៅងា (ន) ៖ ប្រភេទដំបៅម្យ៉ាងមិនងាយជា។
ឋ
ឋានីយ (ន) ៖ ទីសម្រាប់ចត កន្លែងចតយាន ឋានីយរទេះភ្លើង។
ឌ
ឌឺ (កិ) ៖ ផ្គើនឲ្យ និយាយផ្គើន។ ឧ. ស្ដីប្រដៅទៅវាឌឺមកវិញ។ បើជា (កិ.វិ) ៖ និយាយឌឺ ជេរឌឺ។
ឍ
ឈាមរា (ន) ៖ ក្ងាន ហង្ស។
ណ
ចំណេះ (ន) ៖ សេចក្ដីចេះ ដំណើរដែលចេះ។
ត
ត្បាល់ក្ដឿង (ន) ៖ ត្បាល់ដែលមានអង្រែជាប់នឹងដងសម្រាប់ជាន់ បុកស្រូវជាដើម។
ត្មាតភ្លើង (ន) ៖ ឈ្មោះសត្វស្លាបមួយប្រភេទមានមាឌធំក្បាលក្រហមដូចភ្លើង។
ថ
ថេរ (គុ) ៖ មាំមួន ខ្ជាប់ខ្ជួន យឺនយូរ សម្រាប់និយាយផ្សំនឹងពាក្យឋិត។ ឧ. ឋិតថេរ គឺតាំងនៅមាំ យឺនយូរ។
ទ
ទ្រមែ (គុ) ៖ តូចទាបរាងសាយក្រោម ទាបទ្រមែ។
ធ
ធូរ (គុ) ៖ ទីទៃពីតឹង គឺងាយ ទូលាយ។ (កិ) ៖ ស្រាក ស្បើយ(ជំងឺ)។ ឧ. ជំងឺជីតាខ្ញុំថ្ងៃនេះបានស្បើយបន្តិច។
ន
គំនូរ (ន) ៖ រូបភាព ក្បាច់រចនា ក្បូរក្បាច់រំលេច... ដែលកើតមានឡើងដោយការគូរ។ ឧ. គំនូររឿងទន្សាយចង់ស៊ីចេក។
ប
បូជា (កិ) ៖ ថ្វាយ ជូន។
ប៉ែន (ន) ៖ ប្រដាប់ធ្វើដោយដែក មានរន្ធតូចសម្រាប់ហូត ឬរោយ(នំបញ្ចុក)។
ផ
ផាល (ន) ៖ ផ្លែនង្គ័ល ឬត្រាក់ទ័រប្រាប់ភ្ជួរដី។ (ន) ៖ ដែករាងជម មុខមុតសម្រាប់ដាក់ប្រហកត្រង់ពន្លួញចុងផ្នៀងនង្គ័ល។ (ន) ៖ អវយវៈដែលក្លាយជា រោគមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងផាល នៅត្រង់ចុងឆ្អឹងជំនីរ របស់ មនុស្ស (ចុងត្រង់ផាល)។
ព
ពាល (គុ) ៖ ល្ង់ខ្លៅ កាចសាហាវអាក្រក់។
ព្យាម (ន) ៖ ប្រវែងមួយកាងដៃ ស្មើនឹងបួនហត្ថ។
ព្លែម (កិ.វិ) ៖ អំពីអាការៈបញ្ចេញអណ្ដាតលិឍបបូរមាត់រឿយៗ។
ភ
ភាស៊ី (ន) ៖ ពន្ធទំនិញ គឺពន្ធដែលអ្នករាជការដកហូតពីអ្នកលក់ទំនិញ។
ភ្ងារ (កិ) ៖ ភ្ញាក់មួយភាំងពីដេកលក់។
ភ្ញីទៀន (ន) ៖ ឈ្មោះគ្រឿងអុចជាលម្អ មានដងដាំបញ្ឈរធ្វើពីឫស្សី។
ម
មាយា (ន) ៖ កល កិច្ចកល ល្បិចល្បង ពុតត្បុត។
ម្រុំ ឬម្រុម (ន) ៖ ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទមែកស្រួយឆាប់បាក់ ស្លឹកខ្ចីប្រើជាបន្លែ។
យ
យាគូ (ន) ៖ បបរ
យីកេ (ន) ៖ ឈ្មោះល្បែងមហោស្របមួយប្រភេទ លេងស្រដៀងនឹងល្ខោន។
យីហ៊ុប (ន) ៖ ឈ្មោះឈើផ្កាមួយប្រភេទ។
រ
រយ៉ា (ន) ៖ គ្រឿងព្យួរមានរំយោល សម្រាប់ពាក់នឹងត្រចៀក។
រលីបរលាប (គុ.កិវិ) ៖ ដែលនៅសល់បន្ទិចបន្ទួចរលាបៗ។
ល
លំចង់ (ន) ៖ ឈ្មោះវារីជាតិមួយប្រភេទ ដើមសម្បុរស្វាយស្រគាំ ផ្កាសម្បុរខៀវស្វាយ។ (ន) ៖ រុក្ខជាតិអម្បូរព្រលឹតផ្កាពណ៌ស្វាយ។
ល្ខោនខោល (ន) ៖ ឈ្មោះល្បែងមហោស្របមួយប្រភេទដែលអ្នកសម្ដែង មានពាក់ក្បាំងមុខ។
វ
វិស័យ (ន) ៖ ទី តំបន់ បរិវេណ ផ្នែក។ ឧ. វិស័យអប់រំ វិស័យសេដ្ឋកិច្ច។
ស
សាគរ (ន) ៖ សមុទ្រ។
សាធុ (គុ) ៖ ល្អប្រពៃ ត្រឹមត្រូវ ដែលឲ្យសម្រេចប្រយោជន៍។
សេកសោម (ន) ៖ សេកមានមាឌធំ និងមានចំពុះក្រហម។
សម្ព័ន្ធ (ន) ៖ ការចងភ្ជាប់ ការតភ្ជាប់គ្នា ដំណើរទាក់ទងរកគ្នា។
សម្ភព (ន) ៖ ការកើតព្រម ការកើតដោយល្អ។
ស្វិតចៅ (ន) ៖ ឈ្មោះបក្ដីមួយប្រភេទ មាឌតូច ពួកចាបយំឮសូរសព្ទស្រមៃ ហាក់ដូចជាពាក្យថា ស្វិតចៅៗ! ...ឬថាស្វិតទេចៅៗ។
ហ
ហើរ (កិ) ៖ ទៅឯអាកាសដោយកម្លាំងស្ល្ាបជក់ខ្យល់។ ឧ. ចាបហើរ។ (គុ) ៖ ដែលថយខ្សោយពណ៌។ ឧ. សំពត់ហើរពណ៌។
ឡ
ឡេះឡោះ (គុ.កិវិ) ៖ ដែលលាយដោយការលេង ឥតយកជាការពិតពុំបាន សម្ដីឡេះឡោះ និយាយឡេះឡោះ។
អ
អំបោះ (ន) ៖ សរសៃសំឡីដែលរវៃរួចហើយមានប្រវែងវែងៗ សម្រាប់ត្បាញ់សំពត់។ ឧ. អំបោះឆៅ សំពត់អំបោះ។
ស្រះពេញតួ
ឰដ៏ (ន) ៖ ត្រង់ នា នៅនា ឯ។
No comments:
Post a Comment